دسته‌اى خود را ما فوق قانون تصوّر نكند و ميل و هوس خود را براى اهل مملكت حكم مطاع و قانون متّبع نداند . يك روز اراده و مشيّت يك نفر جبّار مردها را به تهديد و اجبار وادار به اين نكند كه زنان خود را بىچادر بيرون بياورند و روز ديگر فتوا و اجتهاد فلان آية الله به تهديد و اجبار زنان را به پوشيدن چادر محكوم نسازد تا پارچه‌هاى سياهى كه تجار از خارجه وارد كرده‌اند ، فروش برود و دخل هنگفتى به كيسهء آن‌ها بريزد . در اين عهد قوانين برحسب پيشنهاد هيئت دولت و تصويب نمايندگان ملّت وضع مىشود . مردمان بىبندوبارى كه امثال سيّد احمد كسروى و محمد مسعود را به رجّاله‌بازى مىكشند ، يا زنان را در بازار و كوچه كتك مىزنند ، يا دكّان و مغازهء آن كاسب و تاجرى را كه به نسوان بىچادر جنس بفروشد خراب مىكنند ، نبايد كه فتواى فلان مجتهد را مجوّز جنايات و اعمال خلاف قانون خود قرار دهند و در سايهء اجتهاد فلان آية الله پناهنده شوند و از مجازات كردار خود مصون بمانند . آن كسى كه زنان را مجبور مىكرد كه يا حتما بىچادر بيرون بيايند و يا اصلا از خانه خارج نشوند ، بد مىكرد و آن‌ها هم كه فعلا خلاف آن را بر مردم تحميل مىكنند بد مىكنند و به حال ملّت و مملكت مضرّند . طريقهء صحيح در اين موضوع همان است كه در مصر و هندوستان به آن عمل مىشود ؛ يعنى زنان را به حال خود وامىگذارند تا اگر بخواهند روى خود را بپوشانند و اگر ميل دارند بىحجاب ظاهر شوند . و هركس كه به آزادى ايشان تخطّى كند ، او را شديدا مجازات كنند . در سراسر قرآن چنين امرى نيست كه زن‌ها چادر به سر كنند و پيچه و روبنده بزنند و صورت و بازوى خود را بپوشانند . آن آيهء قرآن كه از آن حكم حجاب زنان را استخراج مىكنند ، در سورهء نور است و نصّ آن اين است : « قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ يَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ . . . وَ لا يَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ ما يُخْفِينَ مِنْ زِينَتِهِنَّ . . . » ؛ « 1 » ترجمهء اين كلمات اين است كه به آنانى كه گرويده‌اند بگو كه چشم خود را نگاه دارند و فرج خود را نگاه دارند ، و از زينت خود چيزى را ظاهر نكنند مگر آنچه آشكار باشد ، و مقنعه‌هاى خود را بر گريبان زنند ، و اظهار زينت نكنند الّا بر شوهران خود ( و پس از آن‌كه اشخاص محرم را تعداد مىكند ، مىگويد : ) و نبايد كه در وقت رفتن چنان پاى بزنند كه زينت پوشيدهء ايشان ظاهر شود .

--> ( 1 ) . نور ، 30 - 31